ความรู้ | สัญญาณและสาเหตุของภาวะมีบุตรยากในคู่สมรสทั้งสองฝ่าย

ความรู้ | สัญญาณและสาเหตุของภาวะมีบุตรยากในคู่สมรสทั้งสองฝ่าย

ภาวะมีบุตรยากหมายถึงการไม่ตั้งครรภ์หลังมีเพศสัมพันธ์สม่ำเสมอโดยไม่คุมกำเนิดเป็นเวลาหกเดือนถึงหนึ่งปี ไม่ได้หมายความว่าคู่สมรสจะมีบุตรไม่ได้เลย เมื่อได้รับการดูแลจากผู้เชี่ยวชาญ คู่สมรสที่มีภาวะมีบุตรยากประมาณ 50% สามารถตั้งครรภ์ได้ในที่สุด ทั้งตามธรรมชาติหรือด้วยการรักษาทางการแพทย์

สัญญาณที่อาจบ่งชี้ภาวะมีบุตรยากในผู้หญิง

สัญญาณหลักคือตั้งครรภ์ได้ยาก อาการอื่นอาจไม่ชัดเจน แต่การเปลี่ยนแปลงบางอย่างอาจบ่งชี้ปัญหาด้านการเจริญพันธุ์ ได้แก่:

ประจำเดือนผิดปกติ: เลือดประจำเดือนมากหรือน้อยผิดปกติ

รอบเดือนไม่สม่ำเสมอ: ระยะรอบเดือนแตกต่างกันในแต่ละเดือน

ไม่มีประจำเดือน: ไม่เคยมีประจำเดือนหรือประจำเดือนหยุดกะทันหัน

ปวดประจำเดือน: ปวดหลัง ปวดอุ้งเชิงกราน และปวดเกร็งท้องระหว่างมีประจำเดือน

บางรายสัมพันธ์กับภาวะฮอร์โมนไม่สมดุลและอาจมีอาการดังนี้:

ผิวหนังเปลี่ยนแปลง เช่น เป็นสิว

ความต้องการทางเพศเปลี่ยนแปลง

ขนบริเวณเหนือริมฝีปาก หน้าอก หรือคางเพิ่มขึ้น

ผมร่วงหรือผมบาง

น้ำหนักเพิ่ม

อาการอื่นที่อาจพบ ได้แก่ มีน้ำนมทั้งที่ไม่ได้ให้นมบุตรและเจ็บขณะมีเพศสัมพันธ์

สาเหตุของภาวะมีบุตรยากในผู้หญิง

สาเหตุสำคัญคือไม่มีการตกไข่ ซึ่งมักเกิดจากกลุ่มอาการถุงน้ำรังไข่หลายใบ (PCOS) สาเหตุอื่นที่เป็นไปได้ ได้แก่:

ปัญหาท่อนำไข่ รวมถึงการอุดตันจากการติดเชื้อหรือเยื่อบุโพรงมดลูกเจริญผิดที่

การสูบบุหรี่

น้ำหนักเกินหรือน้ำหนักต่ำกว่าเกณฑ์

อายุ: ภาวะเจริญพันธุ์ของผู้หญิงลดลงตามอายุ โดยเฉพาะหลัง 35 และมีโอกาสตั้งครรภ์ต่ำมากหลัง 45

สัญญาณที่อาจบ่งชี้ภาวะมีบุตรยากในผู้ชาย

ภาวะมีบุตรยากในผู้ชายมักไม่มีอาการชัดเจนจนกว่าจะเริ่มพยายามมีบุตร อาการที่อาจพบ ได้แก่:

การเจริญของขนเปลี่ยนแปลง

ความต้องการทางเพศเปลี่ยนแปลง

ปวด มีก้อน หรือบวมที่อัณฑะ

มีปัญหาในการแข็งตัวหรือหลั่งน้ำอสุจิ

อัณฑะเล็กและแข็ง

สาเหตุของภาวะมีบุตรยากในผู้ชาย

สาเหตุที่พบบ่อยมักเกี่ยวข้องกับอสุจิ ได้แก่:

จำนวนอสุจิน้อยหรือไม่มีอสุจิในน้ำเชื้อ

อสุจิเคลื่อนไหวไม่ดี

รูปร่างอสุจิผิดปกติ

ท่อนำอสุจิอุดตัน

สาเหตุอื่นอาจรวมถึงการบาดเจ็บของอัณฑะและการสัมผัสสารเคมีหรือยาที่เป็นอันตราย การสูบบุหรี่ ดื่มแอลกอฮอล์มาก และอายุมากกว่า 40 อาจลดภาวะเจริญพันธุ์ของผู้ชายได้เช่นกัน

ควรพบแพทย์เมื่อใด?

ผู้ที่อายุต่ำกว่า 35 ควรปรึกษาแพทย์หลังพยายามมีบุตรหนึ่งปีแล้วยังไม่สำเร็จ ส่วนผู้หญิงอายุ 35 ขึ้นไปควรเข้ารับการประเมินหลัง 6 เดือน การตรวจอาจรวมถึงการตรวจเลือด ปัสสาวะ และภาพวินิจฉัย ส่วนผู้ชายอาจตรวจวิเคราะห์น้ำเชื้อเพื่อประเมินสุขภาพของอสุจิ

การวินิจฉัยและรักษาตั้งแต่เนิ่น ๆ อาจเพิ่มโอกาสตั้งครรภ์ คู่สมรสจึงควรเข้ารับการดูแลจากผู้เชี่ยวชาญโดยเร็ว

ที่มาของเรื่อง:

รวบรวมจากอินเทอร์เน็ต